Поранешниот тренер на Фуксе Берлин, Јарон Сиверт, откри дека само два месеци по разделбата со германскиот шампион доживеал втор мозочен удар во својот живот, во момент кога, како што самиот признава, целосно го изгубил тлото под нозете. Неговата исповед отвора тешка и лична приказна за здравјето, психолошкиот удар по отказот и борбата за враќање во нормален живот.
Сиверт минатата година испиша историја со Фуксе Берлин, откако го предводеше клубот до првата шампионска титула во Германија. Но, и покрај големиот успех, неговата епизода на клупата заврши неочекувано брзо, по само неколку кола во новата сезона, кога клубот реши да направи промена на тренерската позиција.
Најсилниот дел од неговото сведоштво е личната изјава во која опишува низ што минувал по отказот.
„Два месеци по отказот доживеав мозочен удар. Тогаш навистина го допрев дното. Буквално ми се оттурна тлото под нозете. Почнав сè да преиспитувам“, изјави Сиверт.
Според неговите зборови, вториот мозочен удар се случил на 29 октомври 2025 година. Тоа бил уште еден тежок удар за германскиот тренер, кој веќе еднаш минал низ слична здравствена драма во 2022 година, додека сè уште бил тренер на берлинскиот тим.
Сиверт открил и дека лекарите не сметаат дека новиот удар бил последица на стресот по отказот, туку дека најверојатната причина е терапија што му била препишана по првиот мозочен удар.
„Лекарите ме уверија дека тоа нема врска со стресот. Во спротивно, ќе се случеше за време на сезоната или веднаш по објавата за отказот, а не два месеци подоцна“, објасни тој.
Поранешниот тренер на Фуксе Берлин вели дека денес има појасна слика за причините и дека е насочен кон закрепнување и иднината.
„Сега лекарите сметаат дека лекот што ми беше препишан во 2022 година е одговорен за новиот мозочен удар. Не им замерувам ништо на докторите. Во тоа време тоа беше правилниот третман. Сега се чувствувам многу добро, и гледам напред“, изјави Сиверт.
Иако поминал низ исклучително тежок период, Сиверт не се откажува од тренерската кариера. Тој јасно порачал дека и натаму сака да работи како главен тренер, иако животните околности го натерале поинаку да гледа на работите и да сфати дека ракометот не е единственото нешто што има вредност.
